حواريان چون آن حال ديدند پشيمان گشتند ، و تحسّر خوردند ، بعد از آن چهل روز آن مائده پيوسته گشت ، هر روز بامداد فرو آمد و خاص و عام و درويش و توانگر و بيمار و تندرست از آن ميخوردند ، و باز ديگر به آسمان باز ميشد ، تا رب العزة بعيسى وحى فرستاد كه : اجعل مائدتى و رزقى للفقراء دون الاغنياء . اين مائدهء من و روزى كه از آسمان فرو فرستادم تا درويشان خورند نه توانگران . پس اين حال بر توانگران صعب آمد ، و فتنه و شك در دلهاى ايشان افتاد ، و ديگران را نيز به شك افكندند و گفتند : أ ترون المائدة حقا تنزل من السّماء ؟ عيسى گفت : اكنون كه فتنه در دل خود راه داديد و به شك افتاديد ، عذاب را ساخته باشيد ، و رب العزّة بعيسى وحى فرستاد كه من با ايشان شرط كرده‌ام كه هر آن كس كه كافر شود بعد از نزول مائده ، او را عذاب كنم ، فلذلك قوله : فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذاباً لا أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ الْعالَمِينَ . عيسى گفت خداوندا ! بندگان تواند : « إِنْ تُعَذِّبْهُمْ فَإِنَّهُمْ عِبادُكَ وَ إِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ » . پس از آن رب العالمين عذاب فرو گشاد و سيصد و سى و سه مرد را از ايشان ممسوخ كرد ، خنازير گشتند ، شب در خانهء خويش با اهل و عيال خفته و بامداد خوكان بودند . در مزبلها ميگشتند ، و نجاسات و قاذورات ميخوردند . عيسى ايشان را ديد ، يكان يكان مىشناخت ، و ميگفت : تو فلانى ، و نام تو فلان . ايشان ميگريستند و بسر اشارت ميكردند ، و عيسى ميگفت : « قد كنت احذركم عذاب اللَّه » . پس عيسى از خداى درخواست تا ايشان را هلاك كند ، بعد از سه روز هلاك گشتند ، و كس جيفهء ايشان باز نديد . اين آن مثلات است كه رب العزة امت محمد ( ص ) را بدان مىترساند ، ميگويد : وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمُ الْمَثُلاتُ . قتاده گفت : مائده قوم عيسى را چنان بود كه من و سلوى قوم موسى را . بامداد و شبانگاه از آسمان فرو آمدى ، و خوردندى . حسن گفت : و اللَّه ما نزلت المائدة